wia-row-ni-ku

wiarowniku (nazwa pospolita) rzeczownik gwar.

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: wiarownik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
wiarownicymnoga mianownikmęski osobowy
wiarownicymnoga wołaczmęski osobowy
wiarownikpojedyncza mianownikmęski osobowy
wiarownikapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
wiarownikapojedyncza biernikmęski osobowy
wiarownikachmnoga miejscownikmęski osobowy
wiarownikamimnoga narzędnikmęski osobowy
wiarownikimnoga mianownikmęski zwierzęcy
wiarownikimnoga biernikmęski zwierzęcy
wiarownikimnoga wołaczmęski zwierzęcy
wiarownikiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
wiarownikommnoga celownikmęski osobowy
wiarownikowipojedyncza celownikmęski osobowy
wiarownikówmnoga dopełniaczmęski osobowy
wiarownikówmnoga biernikmęski osobowy
wiarownikupojedyncza miejscownikmęski osobowy
wiarownikupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz