wi-ce-ku-ra-to-ra

wicekuratora (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: dopełniacz
przypadek: biernik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: wicekurator

słowoliczbaprzypadekrodzaj
wicekuratorpojedyncza mianownikmęski osobowy
wicekuratorapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
wicekuratorapojedyncza biernikmęski osobowy
wicekuratorachmnoga miejscownikmęski osobowy
wicekuratoramimnoga narzędnikmęski osobowy
wicekuratorempojedyncza narzędnikmęski osobowy
wicekuratorommnoga celownikmęski osobowy
wicekuratorowipojedyncza celownikmęski osobowy
wicekuratorowiemnoga mianownikmęski osobowy
wicekuratorowiemnoga wołaczmęski osobowy
wicekuratorówmnoga dopełniaczmęski osobowy
wicekuratorówmnoga biernikmęski osobowy
wicekuratorymnoga mianownikmęski zwierzęcy
wicekuratorymnoga biernikmęski zwierzęcy
wicekuratorymnoga wołaczmęski zwierzęcy
wicekuratorzepojedyncza miejscownikmęski osobowy
wicekuratorzepojedyncza wołaczmęski osobowy
wicekuratorzymnoga mianownikmęski osobowy
wicekuratorzymnoga wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz