wier-tel-ni-kiem

wiertelnikiem (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: pojedyncza
przypadek: narzędnik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: wiertelnik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
wiertelnicymnoga mianownikmęski osobowy
wiertelnicymnoga wołaczmęski osobowy
wiertelnikpojedyncza mianownikmęski osobowy
wiertelnikapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
wiertelnikapojedyncza biernikmęski osobowy
wiertelnikachmnoga miejscownikmęski osobowy
wiertelnikamimnoga narzędnikmęski osobowy
wiertelnikimnoga mianownikmęski zwierzęcy
wiertelnikimnoga biernikmęski zwierzęcy
wiertelnikimnoga wołaczmęski zwierzęcy
wiertelnikiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
wiertelnikommnoga celownikmęski osobowy
wiertelnikowipojedyncza celownikmęski osobowy
wiertelnikówmnoga dopełniaczmęski osobowy
wiertelnikówmnoga biernikmęski osobowy
wiertelnikupojedyncza miejscownikmęski osobowy
wiertelnikupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz