wik-to-ru-kiem

Wiktorukiem (nazwisko) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: narzędnik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: Wiktoruk

słowoliczbaprzypadekrodzaj
Wiktorukpojedyncza mianownikmęski osobowy
Wiktorukapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
Wiktorukapojedyncza biernikmęski osobowy
Wiktorukachmnoga miejscownikmęski osobowy
Wiktorukamimnoga narzędnikmęski osobowy
Wiktorukimnoga mianownikmęski zwierzęcy
Wiktorukimnoga biernikmęski zwierzęcy
Wiktorukimnoga wołaczmęski zwierzęcy
Wiktorukiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
Wiktorukommnoga celownikmęski osobowy
Wiktorukowipojedyncza celownikmęski osobowy
Wiktorukowiemnoga mianownikmęski osobowy
Wiktorukowiemnoga wołaczmęski osobowy
Wiktorukówmnoga dopełniaczmęski osobowy
Wiktorukówmnoga biernikmęski osobowy
Wiktorukupojedyncza miejscownikmęski osobowy
Wiktorukupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz