win-ce-rze

wincerze (nazwa pospolita) rzeczownik indyw.

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: wincerz

słowoliczbaprzypadekrodzaj
wincerzpojedyncza mianownikmęski osobowy
wincerzapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
wincerzapojedyncza biernikmęski osobowy
wincerzachmnoga miejscownikmęski osobowy
wincerzamimnoga narzędnikmęski osobowy
wincerzemnoga mianownikmęski zwierzęcy
wincerzemnoga biernikmęski zwierzęcy
wincerzemnoga wołaczmęski zwierzęcy
wincerzemnoga mianownikmęski osobowy
wincerzemnoga wołaczmęski osobowy
wincerzempojedyncza narzędnikmęski osobowy
wincerzommnoga celownikmęski osobowy
wincerzowipojedyncza celownikmęski osobowy
wincerzupojedyncza miejscownikmęski osobowy
wincerzupojedyncza wołaczmęski osobowy
wincerzymnoga dopełniaczmęski osobowy
wincerzymnoga biernikmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz