wni-kiem

wnikiem (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: pojedyncza
przypadek: narzędnik
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: wnik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
wnikpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
wnikpojedyncza biernikmęski rzeczowy
wnikachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
wnikamimnoga narzędnikmęski rzeczowy
wnikimnoga mianownikmęski rzeczowy
wnikimnoga biernikmęski rzeczowy
wnikimnoga wołaczmęski rzeczowy
wnikiempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
wnikommnoga celownikmęski rzeczowy
wnikowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
wnikówmnoga dopełniaczmęski rzeczowy
wnikupojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
wnikupojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
wnikupojedyncza wołaczmęski rzeczowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz