wo-ka-bu-la-rzy-ków

wokabularzyków (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: mnoga
przypadek: dopełniacz
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: wokabularzyk

słowoliczbaprzypadekrodzaj
wokabularzykpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
wokabularzykpojedyncza biernikmęski rzeczowy
wokabularzykapojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
wokabularzykachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
wokabularzykamimnoga narzędnikmęski rzeczowy
wokabularzykimnoga mianownikmęski rzeczowy
wokabularzykimnoga biernikmęski rzeczowy
wokabularzykimnoga wołaczmęski rzeczowy
wokabularzykiempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
wokabularzykommnoga celownikmęski rzeczowy
wokabularzykowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
wokabularzykówmnoga dopełniaczmęski rzeczowy
wokabularzykupojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
wokabularzykupojedyncza wołaczmęski rzeczowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz