wo-len-ta-riu-szu

wolentariuszu (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: wolentariusz

słowoliczbaprzypadekrodzaj
wolentariuszpojedyncza mianownikmęski osobowy
wolentariuszapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
wolentariuszapojedyncza biernikmęski osobowy
wolentariuszachmnoga miejscownikmęski osobowy
wolentariuszamimnoga narzędnikmęski osobowy
wolentariuszemnoga mianownikmęski zwierzęcy
wolentariuszemnoga biernikmęski zwierzęcy
wolentariuszemnoga wołaczmęski zwierzęcy
wolentariuszemnoga mianownikmęski osobowy
wolentariuszemnoga wołaczmęski osobowy
wolentariuszempojedyncza narzędnikmęski osobowy
wolentariuszommnoga celownikmęski osobowy
wolentariuszowipojedyncza celownikmęski osobowy
wolentariuszówmnoga dopełniaczmęski osobowy
wolentariuszówmnoga biernikmęski osobowy
wolentariuszupojedyncza miejscownikmęski osobowy
wolentariuszupojedyncza wołaczmęski osobowy
wolentariuszymnoga dopełniaczmęski osobowy
wolentariuszymnoga biernikmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz