wo-len-ta-rzy-kach

wolentarzykach (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: mnoga
przypadek: miejscownik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: wolentarzyk

słowoliczbaprzypadekrodzaj
wolentarzykpojedyncza mianownikmęski osobowy
wolentarzykapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
wolentarzykapojedyncza biernikmęski osobowy
wolentarzykachmnoga miejscownikmęski osobowy
wolentarzykamimnoga narzędnikmęski osobowy
wolentarzykimnoga mianownikmęski zwierzęcy
wolentarzykimnoga biernikmęski zwierzęcy
wolentarzykimnoga wołaczmęski zwierzęcy
wolentarzykiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
wolentarzykommnoga celownikmęski osobowy
wolentarzykowipojedyncza celownikmęski osobowy
wolentarzykowiemnoga mianownikmęski osobowy
wolentarzykowiemnoga wołaczmęski osobowy
wolentarzykówmnoga dopełniaczmęski osobowy
wolentarzykówmnoga biernikmęski osobowy
wolentarzykupojedyncza miejscownikmęski osobowy
wolentarzykupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz