wol-ma-rze

Wolmarze (imię) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: Wolmar

słowoliczbaprzypadekrodzaj
Wolmarpojedyncza mianownikmęski osobowy
Wolmarapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
Wolmarapojedyncza biernikmęski osobowy
Wolmarachmnoga miejscownikmęski osobowy
Wolmaramimnoga narzędnikmęski osobowy
Wolmarempojedyncza narzędnikmęski osobowy
Wolmarommnoga celownikmęski osobowy
Wolmarowipojedyncza celownikmęski osobowy
Wolmarowiemnoga mianownikmęski osobowy
Wolmarowiemnoga wołaczmęski osobowy
Wolmarówmnoga dopełniaczmęski osobowy
Wolmarówmnoga biernikmęski osobowy
Wolmarymnoga mianownikmęski zwierzęcy
Wolmarymnoga biernikmęski zwierzęcy
Wolmarymnoga wołaczmęski zwierzęcy
Wolmarzepojedyncza miejscownikmęski osobowy
Wolmarzepojedyncza wołaczmęski osobowy
Wolmarzymnoga mianownikmęski osobowy
Wolmarzymnoga wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz