wo-lon-te-ra-mi

wolonterami (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: mnoga
przypadek: narzędnik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: wolonter

słowoliczbaprzypadekrodzaj
wolonterpojedyncza mianownikmęski osobowy
wolonterapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
wolonterapojedyncza biernikmęski osobowy
wolonterachmnoga miejscownikmęski osobowy
wolonteramimnoga narzędnikmęski osobowy
wolonterempojedyncza narzędnikmęski osobowy
wolonterommnoga celownikmęski osobowy
wolonterowipojedyncza celownikmęski osobowy
wolonterówmnoga dopełniaczmęski osobowy
wolonterówmnoga biernikmęski osobowy
wolonterymnoga mianownikmęski zwierzęcy
wolonterymnoga biernikmęski zwierzęcy
wolonterymnoga wołaczmęski zwierzęcy
wolonterzepojedyncza miejscownikmęski osobowy
wolonterzepojedyncza wołaczmęski osobowy
wolonterzymnoga mianownikmęski osobowy
wolonterzymnoga wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz