wo-lun-ta-riusz

woluntariusz (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: pojedyncza
przypadek: mianownik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: woluntariusz

słowoliczbaprzypadekrodzaj
woluntariuszpojedyncza mianownikmęski osobowy
woluntariuszapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
woluntariuszapojedyncza biernikmęski osobowy
woluntariuszachmnoga miejscownikmęski osobowy
woluntariuszamimnoga narzędnikmęski osobowy
woluntariuszemnoga mianownikmęski zwierzęcy
woluntariuszemnoga biernikmęski zwierzęcy
woluntariuszemnoga wołaczmęski zwierzęcy
woluntariuszemnoga mianownikmęski osobowy
woluntariuszemnoga wołaczmęski osobowy
woluntariuszempojedyncza narzędnikmęski osobowy
woluntariuszommnoga celownikmęski osobowy
woluntariuszowipojedyncza celownikmęski osobowy
woluntariuszówmnoga dopełniaczmęski osobowy
woluntariuszówmnoga biernikmęski osobowy
woluntariuszupojedyncza miejscownikmęski osobowy
woluntariuszupojedyncza wołaczmęski osobowy
woluntariuszymnoga dopełniaczmęski osobowy
woluntariuszymnoga biernikmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz