wo-lun-te-ry

woluntery (nazwa pospolita) rzeczownik deprecjatywny daw.

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: biernik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski zwierzęcy

Forma podstawowa: wolunter

słowoliczbaprzypadekrodzaj
wolunterpojedyncza mianownikmęski osobowy
wolunterapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
wolunterapojedyncza biernikmęski osobowy
wolunterachmnoga miejscownikmęski osobowy
wolunteramimnoga narzędnikmęski osobowy
wolunterempojedyncza narzędnikmęski osobowy
wolunterommnoga celownikmęski osobowy
wolunterowipojedyncza celownikmęski osobowy
wolunterówmnoga dopełniaczmęski osobowy
wolunterówmnoga biernikmęski osobowy
wolunterymnoga mianownikmęski zwierzęcy
wolunterymnoga biernikmęski zwierzęcy
wolunterymnoga wołaczmęski zwierzęcy
wolunterzepojedyncza miejscownikmęski osobowy
wolunterzepojedyncza wołaczmęski osobowy
wolunterzymnoga mianownikmęski osobowy
wolunterzymnoga wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz