wrzecz-nik

wrzecznik (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: pojedyncza
przypadek: mianownik
przypadek: biernik
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: wrzecznik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
wrzecznikpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
wrzecznikpojedyncza biernikmęski rzeczowy
wrzecznikapojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
wrzecznikachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
wrzecznikamimnoga narzędnikmęski rzeczowy
wrzecznikimnoga mianownikmęski rzeczowy
wrzecznikimnoga biernikmęski rzeczowy
wrzecznikimnoga wołaczmęski rzeczowy
wrzecznikiempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
wrzecznikommnoga celownikmęski rzeczowy
wrzecznikowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
wrzecznikówmnoga dopełniaczmęski rzeczowy
wrzecznikupojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
wrzecznikupojedyncza wołaczmęski rzeczowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz