współwier-ce

współwierce (nazwa pospolita) rzeczownik deprecjatywny daw.

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: biernik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski zwierzęcy

Forma podstawowa: współwierca

słowoliczbaprzypadekrodzaj
współwiercapojedyncza mianownikmęski osobowy
współwiercachmnoga miejscownikmęski osobowy
współwiercamimnoga narzędnikmęski osobowy
współwiercąpojedyncza narzędnikmęski osobowy
współwiercemnoga mianownikmęski zwierzęcy
współwiercemnoga biernikmęski zwierzęcy
współwiercemnoga wołaczmęski zwierzęcy
współwiercępojedyncza biernikmęski osobowy
współwiercopojedyncza wołaczmęski osobowy
współwiercommnoga celownikmęski osobowy
współwiercówmnoga dopełniaczmęski osobowy
współwiercówmnoga biernikmęski osobowy
współwiercymnoga mianownikmęski osobowy
współwiercymnoga wołaczmęski osobowy
współwiercypojedyncza celownikmęski osobowy
współwiercypojedyncza miejscownikmęski osobowy
współwiercypojedyncza dopełniaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz