wtor-ka

Wtorka (nazwisko) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: dopełniacz
przypadek: biernik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: Wtorek

słowoliczbaprzypadekrodzaj
Wtorekpojedyncza mianownikmęski osobowy
Wtorkapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
Wtorkapojedyncza biernikmęski osobowy
Wtorkachmnoga miejscownikmęski osobowy
Wtorkamimnoga narzędnikmęski osobowy
Wtorkimnoga mianownikmęski zwierzęcy
Wtorkimnoga biernikmęski zwierzęcy
Wtorkimnoga wołaczmęski zwierzęcy
Wtorkiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
Wtorkommnoga celownikmęski osobowy
Wtorkowipojedyncza celownikmęski osobowy
Wtorkowiemnoga mianownikmęski osobowy
Wtorkowiemnoga wołaczmęski osobowy
Wtorkówmnoga dopełniaczmęski osobowy
Wtorkówmnoga biernikmęski osobowy
Wtorkupojedyncza miejscownikmęski osobowy
Wtorkupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz