wtóru

wtóru (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: dopełniacz
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: wtór

słowoliczbaprzypadekrodzaj
wtórpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
wtórpojedyncza biernikmęski rzeczowy
wtórachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
wtóramimnoga narzędnikmęski rzeczowy
wtórempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
wtórommnoga celownikmęski rzeczowy
wtórowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
wtórówmnoga dopełniaczmęski rzeczowy
wtórupojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
wtórymnoga mianownikmęski rzeczowy
wtórymnoga biernikmęski rzeczowy
wtórymnoga wołaczmęski rzeczowy
wtórzepojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
wtórzepojedyncza wołaczmęski rzeczowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz