wy-ty-ra-czu

wytyraczu (nazwa pospolita) rzeczownik indyw.

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: wytyracz

słowoliczbaprzypadekrodzaj
wytyraczpojedyncza mianownikmęski osobowy
wytyraczapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
wytyraczapojedyncza biernikmęski osobowy
wytyraczachmnoga miejscownikmęski osobowy
wytyraczamimnoga narzędnikmęski osobowy
wytyraczemnoga mianownikmęski zwierzęcy
wytyraczemnoga biernikmęski zwierzęcy
wytyraczemnoga wołaczmęski zwierzęcy
wytyraczemnoga mianownikmęski osobowy
wytyraczemnoga wołaczmęski osobowy
wytyraczempojedyncza narzędnikmęski osobowy
wytyraczommnoga celownikmęski osobowy
wytyraczowipojedyncza celownikmęski osobowy
wytyraczówmnoga dopełniaczmęski osobowy
wytyraczówmnoga biernikmęski osobowy
wytyraczupojedyncza miejscownikmęski osobowy
wytyraczupojedyncza wołaczmęski osobowy
wytyraczymnoga dopełniaczmęski osobowy
wytyraczymnoga biernikmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz