ła-sko-daw-co

łaskodawco (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: łaskodawca

słowoliczbaprzypadekrodzaj
łaskodawcapojedyncza mianownikmęski osobowy
łaskodawcachmnoga miejscownikmęski osobowy
łaskodawcamimnoga narzędnikmęski osobowy
łaskodawcąpojedyncza narzędnikmęski osobowy
łaskodawcemnoga mianownikmęski zwierzęcy
łaskodawcemnoga biernikmęski zwierzęcy
łaskodawcemnoga wołaczmęski zwierzęcy
łaskodawcępojedyncza biernikmęski osobowy
łaskodawcopojedyncza wołaczmęski osobowy
łaskodawcommnoga celownikmęski osobowy
łaskodawcówmnoga dopełniaczmęski osobowy
łaskodawcówmnoga biernikmęski osobowy
łaskodawcymnoga mianownikmęski osobowy
łaskodawcymnoga wołaczmęski osobowy
łaskodawcypojedyncza celownikmęski osobowy
łaskodawcypojedyncza miejscownikmęski osobowy
łaskodawcypojedyncza dopełniaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz