świ-ęto-kup-cą

świętokupcą (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: narzędnik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: świętokupca

słowoliczbaprzypadekrodzaj
świętokupcapojedyncza mianownikmęski osobowy
świętokupcachmnoga miejscownikmęski osobowy
świętokupcamimnoga narzędnikmęski osobowy
świętokupcąpojedyncza narzędnikmęski osobowy
świętokupcemnoga mianownikmęski zwierzęcy
świętokupcemnoga biernikmęski zwierzęcy
świętokupcemnoga wołaczmęski zwierzęcy
świętokupcępojedyncza biernikmęski osobowy
świętokupcopojedyncza wołaczmęski osobowy
świętokupcommnoga celownikmęski osobowy
świętokupcówmnoga dopełniaczmęski osobowy
świętokupcówmnoga biernikmęski osobowy
świętokupcymnoga mianownikmęski osobowy
świętokupcymnoga wołaczmęski osobowy
świętokupcypojedyncza celownikmęski osobowy
świętokupcypojedyncza miejscownikmęski osobowy
świętokupcypojedyncza dopełniaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz