cha-rak-ter-ka

charakterka (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: dopełniacz
przypadek: biernik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: charakterek

słowoliczbaprzypadekrodzaj
charakterekpojedyncza mianownikmęski osobowy
charakterkapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
charakterkapojedyncza biernikmęski osobowy
charakterkachmnoga miejscownikmęski osobowy
charakterkamimnoga narzędnikmęski osobowy
charakterkimnoga mianownikmęski zwierzęcy
charakterkimnoga biernikmęski zwierzęcy
charakterkimnoga wołaczmęski zwierzęcy
charakterkiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
charakterkommnoga celownikmęski osobowy
charakterkowipojedyncza celownikmęski osobowy
charakterkowiemnoga mianownikmęski osobowy
charakterkowiemnoga wołaczmęski osobowy
charakterkówmnoga dopełniaczmęski osobowy
charakterkówmnoga biernikmęski osobowy
charakterkupojedyncza miejscownikmęski osobowy
charakterkupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz