cha-rak-ter-ni-ka

charakternika (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: pojedyncza
przypadek: dopełniacz
przypadek: biernik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: charakternik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
charakternicymnoga mianownikmęski osobowy
charakternicymnoga wołaczmęski osobowy
charakternikpojedyncza mianownikmęski osobowy
charakternikapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
charakternikapojedyncza biernikmęski osobowy
charakternikachmnoga miejscownikmęski osobowy
charakternikamimnoga narzędnikmęski osobowy
charakternikimnoga mianownikmęski zwierzęcy
charakternikimnoga biernikmęski zwierzęcy
charakternikimnoga wołaczmęski zwierzęcy
charakternikiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
charakternikommnoga celownikmęski osobowy
charakternikowipojedyncza celownikmęski osobowy
charakternikówmnoga dopełniaczmęski osobowy
charakternikówmnoga biernikmęski osobowy
charakternikupojedyncza miejscownikmęski osobowy
charakternikupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz