dia-kry-ty-ce

diakrytyce (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: celownik
przypadek: miejscownik
rodzaj: żeński

Forma podstawowa: diakrytyka

słowoliczbaprzypadekrodzaj
diakrytycepojedyncza celownikżeński
diakrytycepojedyncza miejscownikżeński
diakrytykmnoga dopełniaczżeński
diakrytykapojedyncza mianownikżeński
diakrytykachmnoga miejscownikżeński
diakrytykamimnoga narzędnikżeński
diakrytykąpojedyncza narzędnikżeński
diakrytykępojedyncza biernikżeński
diakrytykimnoga mianownikżeński
diakrytykimnoga biernikżeński
diakrytykimnoga wołaczżeński
diakrytykipojedyncza dopełniaczżeński
diakrytykopojedyncza wołaczżeński
diakrytykommnoga celownikżeński

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz