dyw-dy-ku

dywdyku (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: dywdyk

słowoliczbaprzypadekrodzaj
dywdykpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
dywdykpojedyncza biernikmęski rzeczowy
dywdykapojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
dywdykachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
dywdykamimnoga narzędnikmęski rzeczowy
dywdykimnoga mianownikmęski rzeczowy
dywdykimnoga biernikmęski rzeczowy
dywdykimnoga wołaczmęski rzeczowy
dywdykiempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
dywdykommnoga celownikmęski rzeczowy
dywdykowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
dywdykówmnoga dopełniaczmęski rzeczowy
dywdykupojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
dywdykupojedyncza wołaczmęski rzeczowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz