fu-ro-rze

furorze (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: furor

słowoliczbaprzypadekrodzaj
furorpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
furorpojedyncza biernikmęski rzeczowy
furorachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
furoramimnoga narzędnikmęski rzeczowy
furorempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
furorommnoga celownikmęski rzeczowy
furorowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
furorówmnoga dopełniaczmęski rzeczowy
furorupojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
furorymnoga mianownikmęski rzeczowy
furorymnoga biernikmęski rzeczowy
furorymnoga wołaczmęski rzeczowy
furorzepojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
furorzepojedyncza wołaczmęski rzeczowy

furorze (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: celownik
przypadek: miejscownik
rodzaj: żeński

Forma podstawowa: furora

słowoliczbaprzypadekrodzaj
furormnoga dopełniaczżeński
furorapojedyncza mianownikżeński
furorachmnoga miejscownikżeński
furoramimnoga narzędnikżeński
furorąpojedyncza narzędnikżeński
furorępojedyncza biernikżeński
furoropojedyncza wołaczżeński
furorommnoga celownikżeński
furorymnoga mianownikżeński
furorymnoga biernikżeński
furorymnoga wołaczżeński
furorypojedyncza dopełniaczżeński
furorzepojedyncza celownikżeński
furorzepojedyncza miejscownikżeński

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz