imien-ni-ku

imienniku (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: imiennik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
imiennicymnoga mianownikmęski osobowy
imiennicymnoga wołaczmęski osobowy
imiennikpojedyncza mianownikmęski osobowy
imiennikapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
imiennikapojedyncza biernikmęski osobowy
imiennikachmnoga miejscownikmęski osobowy
imiennikamimnoga narzędnikmęski osobowy
imiennikimnoga mianownikmęski zwierzęcy
imiennikimnoga biernikmęski zwierzęcy
imiennikimnoga wołaczmęski zwierzęcy
imiennikiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
imiennikommnoga celownikmęski osobowy
imiennikowipojedyncza celownikmęski osobowy
imiennikówmnoga dopełniaczmęski osobowy
imiennikówmnoga biernikmęski osobowy
imiennikupojedyncza miejscownikmęski osobowy
imiennikupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz