in-cy-den-cyj

incydencyj (nazwa pospolita) rzeczownik arch.;char.

liczba: mnoga
przypadek: dopełniacz
rodzaj: żeński

Forma podstawowa: incydencja

słowoliczbaprzypadekrodzaj
incydencjapojedyncza mianownikżeński
incydencjachmnoga miejscownikżeński
incydencjamimnoga narzędnikżeński
incydencjąpojedyncza narzędnikżeński
incydencjemnoga mianownikżeński
incydencjemnoga biernikżeński
incydencjemnoga wołaczżeński
incydencjępojedyncza biernikżeński
incydencjipojedyncza celownikżeński
incydencjipojedyncza miejscownikżeński
incydencjipojedyncza dopełniaczżeński
incydencjopojedyncza wołaczżeński
incydencjommnoga celownikżeński
incydencjimnoga dopełniaczżeński
incydencyjmnoga dopełniaczżeński

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz