ko-abi-ta-cyj

koabitacyj (nazwa pospolita) rzeczownik arch.;char.

liczba: mnoga
przypadek: dopełniacz
rodzaj: żeński

Forma podstawowa: koabitacja

słowoliczbaprzypadekrodzaj
koabitacjapojedyncza mianownikżeński
koabitacjachmnoga miejscownikżeński
koabitacjamimnoga narzędnikżeński
koabitacjąpojedyncza narzędnikżeński
koabitacjemnoga mianownikżeński
koabitacjemnoga biernikżeński
koabitacjemnoga wołaczżeński
koabitacjępojedyncza biernikżeński
koabitacjipojedyncza celownikżeński
koabitacjipojedyncza miejscownikżeński
koabitacjipojedyncza dopełniaczżeński
koabitacjopojedyncza wołaczżeński
koabitacjommnoga celownikżeński
koabitacjimnoga dopełniaczżeński
koabitacyjmnoga dopełniaczżeński

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz