ko-la-bo-ra-to-rem

kolaboratorem (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: pojedyncza
przypadek: narzędnik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: kolaborator

słowoliczbaprzypadekrodzaj
kolaboratorpojedyncza mianownikmęski osobowy
kolaboratorapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
kolaboratorapojedyncza biernikmęski osobowy
kolaboratorachmnoga miejscownikmęski osobowy
kolaboratoramimnoga narzędnikmęski osobowy
kolaboratorempojedyncza narzędnikmęski osobowy
kolaboratorommnoga celownikmęski osobowy
kolaboratorowipojedyncza celownikmęski osobowy
kolaboratorówmnoga dopełniaczmęski osobowy
kolaboratorówmnoga biernikmęski osobowy
kolaboratorymnoga mianownikmęski zwierzęcy
kolaboratorymnoga biernikmęski zwierzęcy
kolaboratorymnoga wołaczmęski zwierzęcy
kolaboratorzepojedyncza miejscownikmęski osobowy
kolaboratorzepojedyncza wołaczmęski osobowy
kolaboratorzymnoga mianownikmęski osobowy
kolaboratorzymnoga wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz