mar-ra-ny

marrany (nazwa pospolita) rzeczownik deprecjatywny

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: biernik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski zwierzęcy

Forma podstawowa: marran

słowoliczbaprzypadekrodzaj
marranpojedyncza mianownikmęski osobowy
marranapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
marranapojedyncza biernikmęski osobowy
marranachmnoga miejscownikmęski osobowy
marranamimnoga narzędnikmęski osobowy
marranempojedyncza narzędnikmęski osobowy
marranimnoga mianownikmęski osobowy
marranimnoga wołaczmęski osobowy
marraniepojedyncza miejscownikmęski osobowy
marraniepojedyncza wołaczmęski osobowy
marranommnoga celownikmęski osobowy
marranowipojedyncza celownikmęski osobowy
marranowiemnoga mianownikmęski osobowy
marranowiemnoga wołaczmęski osobowy
marranówmnoga dopełniaczmęski osobowy
marranówmnoga biernikmęski osobowy
marranymnoga mianownikmęski zwierzęcy
marranymnoga biernikmęski zwierzęcy
marranymnoga wołaczmęski zwierzęcy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz