mie-chow-ni-ku

miechowniku (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: miechownik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
miechownicymnoga mianownikmęski osobowy
miechownicymnoga wołaczmęski osobowy
miechownikpojedyncza mianownikmęski osobowy
miechownikapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
miechownikapojedyncza biernikmęski osobowy
miechownikachmnoga miejscownikmęski osobowy
miechownikamimnoga narzędnikmęski osobowy
miechownikimnoga mianownikmęski zwierzęcy
miechownikimnoga biernikmęski zwierzęcy
miechownikimnoga wołaczmęski zwierzęcy
miechownikiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
miechownikommnoga celownikmęski osobowy
miechownikowipojedyncza celownikmęski osobowy
miechownikówmnoga dopełniaczmęski osobowy
miechownikówmnoga biernikmęski osobowy
miechownikupojedyncza miejscownikmęski osobowy
miechownikupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz