po-mru-ka

pomruka (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: dopełniacz
przypadek: biernik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: pomruk

słowoliczbaprzypadekrodzaj
pomrucymnoga mianownikmęski osobowy
pomrucymnoga wołaczmęski osobowy
pomrukpojedyncza mianownikmęski osobowy
pomrukapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
pomrukapojedyncza biernikmęski osobowy
pomrukachmnoga miejscownikmęski osobowy
pomrukamimnoga narzędnikmęski osobowy
pomrukimnoga mianownikmęski zwierzęcy
pomrukimnoga biernikmęski zwierzęcy
pomrukimnoga wołaczmęski zwierzęcy
pomrukiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
pomrukommnoga celownikmęski osobowy
pomrukowipojedyncza celownikmęski osobowy
pomrukowiemnoga mianownikmęski osobowy
pomrukowiemnoga wołaczmęski osobowy
pomrukówmnoga dopełniaczmęski osobowy
pomrukówmnoga biernikmęski osobowy
pomrukupojedyncza miejscownikmęski osobowy
pomrukupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz