ran-ci-ku

ranciku (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: rancik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
rancikpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
rancikpojedyncza biernikmęski rzeczowy
rancikapojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
rancikachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
rancikamimnoga narzędnikmęski rzeczowy
rancikimnoga mianownikmęski rzeczowy
rancikimnoga biernikmęski rzeczowy
rancikimnoga wołaczmęski rzeczowy
rancikiempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
rancikommnoga celownikmęski rzeczowy
rancikowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
rancikówmnoga dopełniaczmęski rzeczowy
rancikupojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
rancikupojedyncza wołaczmęski rzeczowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz