tref-ni-cy

trefnicy (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: trefnik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
trefnicymnoga mianownikmęski osobowy
trefnicymnoga wołaczmęski osobowy
trefnikpojedyncza mianownikmęski osobowy
trefnikapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
trefnikapojedyncza biernikmęski osobowy
trefnikachmnoga miejscownikmęski osobowy
trefnikamimnoga narzędnikmęski osobowy
trefnikimnoga mianownikmęski zwierzęcy
trefnikimnoga biernikmęski zwierzęcy
trefnikimnoga wołaczmęski zwierzęcy
trefnikiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
trefnikommnoga celownikmęski osobowy
trefnikowipojedyncza celownikmęski osobowy
trefnikówmnoga dopełniaczmęski osobowy
trefnikówmnoga biernikmęski osobowy
trefnikupojedyncza miejscownikmęski osobowy
trefnikupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz