żer-co

żerco (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: żerca

słowoliczbaprzypadekrodzaj
żercapojedyncza mianownikmęski osobowy
żercachmnoga miejscownikmęski osobowy
żercamimnoga narzędnikmęski osobowy
żercąpojedyncza narzędnikmęski osobowy
żercemnoga mianownikmęski zwierzęcy
żercemnoga biernikmęski zwierzęcy
żercemnoga wołaczmęski zwierzęcy
żercępojedyncza biernikmęski osobowy
żercopojedyncza wołaczmęski osobowy
żercommnoga celownikmęski osobowy
żercówmnoga dopełniaczmęski osobowy
żercówmnoga biernikmęski osobowy
żercymnoga mianownikmęski osobowy
żercymnoga wołaczmęski osobowy
żercypojedyncza celownikmęski osobowy
żercypojedyncza miejscownikmęski osobowy
żercypojedyncza dopełniaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz